X Karmapa i niespokojny XVII wiek w Tybecie – konferencja

10-karmapa-rubin-museum

W dniach 9-11 listopada 2012 odbędzie się w Rubin Museum of Art w Nowym Jorku międzynarodowa konferencja The Tenth Karmapa and Tibet’s Turbulent 17th Century (X Karmapa i niespokojny XVII wiek w Tybecie) poświęcona życiu i twórczości X Karmapy Czojinga Dordże oraz burzliwym czasom, w których żył. Na konferencji wystapią znakomici uczeni zajmujący się tematyką buddyzmu tybetańskiego.

X Karmapa był zwierzchnikiem tybetańskiej szkoły buddyjskiej Karma Kagju i utalentowanym artystą, a jego styl malarski różnił się od tradycyjnego nurtu tamtych czasów. Karmapa Czojing Dordże żył w okresie kiedy polityczny obraz Tybetu ulegał wielkim przekształceniom, sam jednak unikał angażowania się w działalność polityczną. Uważany był za niekonwencjonalnego, a nawet ekscentrycznego nauczyciela – często podróżował udając biedaka, nosił długie włosy i ubierał się w świeckie szaty, a w gronie jego bliskich uczniów znajdowały się również kobiety, których rola w ówczesnym tybetańskim społeczeństwie była podrzędna.

W roku 1639 jeden z administratorów V Dalajlamy ze szkoły Gelug ściągnął do Tybetu mongolską armię, co doprowadziło do wybuchu wojny domowej i odsunięcia od rządów dynastii Tsang. Wojna zakończyła się w 1642 roku zwycięstwem Mongołów, którzy wynieśli na tybetański tron V Dalajlamę. W ten sposób władza religijna i polityczna została skupiona w jednych rękach, a szkoła Kagju znalazła się w ciężkiej sytuacji. Wiele klasztorów i świątyń tej szkoły zostało siłą zagarniętych przez rządzącą szkołę Gelug. W 1644 roku, po ataku mongolskich wojsk, X Karmapa został zmuszony do ucieczki aby ratować swoje życie. Przez trzy lata wraz z niewielką grupą uczniów ukrywał się przed Mongołami w południowym Tybecie zanim znalazł schronienie w Lijiangu (dzisiejsza chińska prowincja Yunnan) dzięki gościnności miejscowego władcy.

Kolejne ćwierćwiecze upłynęło Karmapie na budowaniu w Lijiangu nowych świątyń i udzielaniu buddyjskich nauk, a także rozpoznawał oraz intronizował nowe wcielenia zmarłych lamów (m.in. VII Szamarpę) i tworzył liczne dzieła sztuki odżegnując się od polityki m.in. odrzucając przedstawioną przez króla Lijiangu propozycję zbrojnego kontruderzenia na Mongołów i szkołę Gelug. W roku 1673 Karmapa przybył do Lhasy na zaproszenie V Dalajlamy, który podczas spotkania zachęcił Karmapę do powrotu do Tsurphu, tradycyjnej siedziby Karmapów w Tybecie. Rok po powrocie Karmapa zmarł pozostawiając wiele dzieł sztuki, takich jak malowidła i posążki, tomy poezji inspirowanej podróżami oraz biografię swojego mistrza VI Szamara Rinpocze, w której zawarł liczne autobiograficzne fragmenty.

Więcej informacji na temat konferencji na stronie Rubin Museum of Art w Nowym Jorku »